Pages

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: "Ποια η ιστορία σου;"



Ποια η ιστορία σου;   

    Ξύπνησα σήμερα και οι σκέψεις μου καθώς απολάμβανα τον πρωινό καφέ στο μπαλκόνι, έτρεχαν στη χθεσινή μου βόλτα μέσα στην πόλη… Εικόνες αποτυπωμένες στο καμβά των ανησυχιών, των προβληματισμών του μυαλού μου. Αισίως σαν κοινωνία διαλαλούμε πως βιώνουμε έναν πολιτισμένο 21 αιώνα, και με μεγάλα σχέδια ανάπτυξης των επιστημών και των τεχνών στο εγγύς μέλλον. Η πρώτη μου ερώτηση λοιπόν έρχεται αυθόρμητα και αυτόματα στο νου, πως μπορούμε να μιλάμε για ένα μέλλον μεγαλεπήβολο, με οάσεις προσδοκιών για τα οφέλη της ανάπτυξης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ενώ διαρκώς αγνοούμε, απορρίπτουμε ή ακόμη χειρότερα καταστρέφουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Η βόλτα στην πόλη λοιπόν με κτίρια, εκκλησίες, σταθμούς, βιβλιοθήκες, παλιές αγορές, μνημεία να έχουν κάτι να σου θυμίσουν ή κάτι να πουν στη ψυχή ενός ανθρώπου. Όλα αυτά έχουν μία ιστορία να αφηγηθούν, αν το σκεφτούμε λίγο πιο βαθειά θα δούμε πως ίσως έχουν ακόμη και μία ψυχή μέσα τους…Άλλωστε κάποια κτίρια και εκκλησίες έχουν ζήσει ιστορίες μεγαλύτερες των δικών μας χρόνων, κάποιες βιβλιοθήκες έχουν δυνατότερες γνώμες και απόψεις να φυλάξουν από τις δικές μας. Παρ’ όλα αυτά ο σύγχρονος άνθρωπος με την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του θεωρεί ότι η γέννηση του σε αυτόν τον κόσμο σήμανε αυτόματα την ιδιοκτησία των πάντων, με αποτέλεσμα η έννοια του βανδαλισμού να είναι πράξη αυτονόητη. Δεύτερη ερώτηση στο νου, και ποιο το είδος αυτής της επανάστασης;… Με κατεστραμμένα ιστορικά κτίρια,χαραγμένα πρόσωπα αγίων, σκισμένα βιβλία, βαμμένα μνημεία ή ακόμη και κατεστραμμένα, με σκουπίδια σε κάθε διαδρομή του «πολιτισμένου» συγχρόνου ανθρώπου, για ποια Πόλις μιλάμε ακριβώς πως προσμένουμε; Εκείνη που στην πρώτη ευκαιρία θα καταστρέψουμε επειδή μας ανήκει φυσικά. Πραγματικά λυπάσαι και σε μερικές στιγμές απογοητεύεσαι για τα όσα αποτελούν τις καθημερινές σου εικόνες. Η αιτία των πάντων η «παιδεία». Δεν κατηγορώ ούτε αποδοκιμάζω κανέναν άνθρωπο, κανένα πρόσωπο, απλά αναρωτιέμαι με θλίψη για την παιδεία που έχουμε ως κόσμος, ως πραγματικότητα του 21 ο αιώνα. Η εγωιστική επιθυμία της ζωής για τη ζωή που μόνο σε εμένα δόθηκε, με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην μοναξιά και τέλος στην απόρριψη. Ας σκεφτούμε πριν καταστρέψουμε κάτι, αν θα το θυμόμαστε ποτέ αυτό, να το πούμε στα παιδιά μας και τα παιδιά μας στα δικά τους παιδιά, αν όχι τότε ας μείνουμε εκεί να το προστατεύσουμε, να κρατήσουμε ζωντανή την ιδέα των χρόνων που μας δόθηκαν από το παρελθόν από όπου και αν προέρχονται… Μη φοβόμαστε την ιστορία, μην καταστρέφουμε ότι δεν πιστεύουμε, τα συνθήματα είναι για τους τοίχους, αλλά όχι των δρόμων…τοίχοι έγινε το μυαλό και οι καρδιάς μας και επιτέλους ας ζωγραφίσουμε κάτι επάνω τους, ίσως έτσι να αισθανθούμε ξανά… 

 Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Δεν υπάρχουν σχόλια: